Mijn adem zucht jouw naam
Zonder jou is het winter voor altijd.
Geen toekomst maar verleden tijd
waarin de bomen bladerloos afsteken
en de natuur lijkt te verbleken.
Beklemmende stilte waar misschien
het bewegen van vogels is te zien
maar geen geluid zullen maken
bij het vroege ontwaken.
Bij het geopende raam
adem ik zuchtend jouw naam
die zachtjes in wolken wiegend
in ijle zon vervliegend
jouw naam laat klinken
om niet te verdrinken.
Zie mij, zie me staan;
hoor toch mijn roepen aan.
Pas als ik door dit diepe dal
van wonden genezen zal
kan ik de vogels weer horen;
klinkt als ooit tevoren
jouw naam inniger en diep
zoals jij mij riep.
Aarzelend mag ik ervaren
dat we zo gelukkig waren
in een glans over de dood heen
waar ik zo lang verloren scheen.
Reacties
Een reactie posten
Plaats hier uw reactie