Niet schieten!

 NIET SCHIETEN

Een kind; wanhoop in de ogen

teveel tranen om te drogen.

 ‘NIET SCHIETEN’ is

haar woordeloos protest

tegen de soldaat

in zijn kogelvrij vest.

Die soldaat, nog een jongen

zijn gezicht verwrongen,

verdooft het schreeuwend geweten

handelt slechts om pijn te vergeten

de pijn van vragen over de zin

van verlies of gewin.

 

Thuis is een abstract gegeven

een stad in puin, een stad zonder leven

niets is over wat gisteren nog was

veiligheid gesneuveld, gebroken glas

mijn kind, mijn broertje, mijn zus

wanneer kreeg ik van jou de laatste kus….

De schade die wij, mensen, verrichten

heeft gruwelijke gezichten.

Wat met geweld is neergehaald

en met mensenlevens wordt betaald

blijft onuitwisbaar, generaties lang

verminkt, bezoedeld en voortdurend bang.

 

Onmachtig om het geweld te keren

de kogels te stoppen uit geweren

bidden wij vurig om gerechtigheid.

Bidden we iedere dag om de mens die lijdt.

Want hier is het vrede; hier zijn we vrij.

“God zij dank!” roep je dan op vijf mei.

En je kust je ouders, omhelst je kind.

Besef dan toch dat vrede met liefde begint.