Ga maar

Ga maar

 

Het is goed zo; ga maar.

Een kus, een enkel gebaar;

onze wegen gaan scheiden

verlost uit het lijden

moet ik je laten gaan.

Toe maar, het is gedaan.

Maar het verlies dat nooit verdwijnt

dat schrijnt, dat schrijnt.

 

Onafwendbaar het moment

dat jij er niet meer bent.

Eerst waren de dagen vol

maar allengs worden ze hol.

De leegte voelt veel later

als onstuitbaar kolkend water.

Verlies dat nooit verdwijnt

en dat schrijnt, dat schrijnt.

 

Ik denk de herinnering telkens terug

op zoek naar een troostende brug

van verleden en heden;

het is nog zo kort geleden.

Mijn leven voortgaan lukt niet gauw

met die zwaarte van diepe rouw.

Want dat verlies, dat niet verdwijnt

dat schrijnt, dat schrijnt.

 

Kom ik dit verdriet te boven?

Kan ik in de zin geloven

dat ik verder moet met leven?

En dat het me is gegeven

dat ik misschien zonder pijn

kan koesteren in de zonneschijn?

Dat het verlies nooit zal verdwijnen

maar wat minder kan gaan schrijnen?