Avondlicht
voor Trees
Hielden de vogels niet op met fluiten,
waren er veel meer vlinders buiten;
gaf ik het leven weer een zeven
om dat drukke buitenleven
waar de morgen vol belofte is
en de schaduw van het gemis
langzaamaan vervaagt,
de wind mijn aandacht vraagt;
niet meer voelt als ongenadig
maar als een zachte zucht weldadig.
Ik kan het niet verklaren
dit helder puur ervaren.
Na jouw onvermijdelijke dood
was het avondlicht nog nooit zo rood
en met een zekerheid als nooit tevoren
voel ik jou in mij worden geboren.
Mij lavend aan geluk en pracht
weet ik dat jij naar mij lacht
en de natuur, onze natuur leeft voort,
voort... tot voorbij de hemelpoort.
Reacties
Een reactie posten
Plaats hier uw reactie