Van dag en tijd geen weet
Mist in je ogen, mist om je heen.
Op een keer sta je alleen.
Dezelfde vragen keer op keer,
samen beslissen lukt niet meer.
Je verandert in een kind
dat aankleden moeilijk vindt
en tobt met de rits van ‘n gulp.
Steeds vaker afhankelijk van hulp.
Je murmelt zacht jouw verhalen
terwijl je blik lijkt te verdwalen
in dag en tijd.
Geen weet;
wie ik ben, hoe ik heet.
Je bent er wel maar ook weer niet
dat schept verwarring en verdriet.
Soms word het mij teveel
omdat k niets meer met je deel.
Of ben ik ongeduldig
en voel me daarna schuldig.
Ik voel mij verdrietig en verlaten,
onmachtig om met jou te praten.
En dan in een betoverend moment
waarop je mij blijkbaar herkent,
vind je plotseling elkaar
in en strelend gebaar.
En ondanks eenzaamheid en pijn
kan lijden dan heel even
draaglijk zijn.
© Marianne du Maine
Reacties
Een reactie posten
Plaats hier uw reactie